Historia prekëse/ Mendonte se ishte jetime, takon nënën biologjike dhe motrat pas 28 vitesh!

16/06/2019 - 22:24

Emocione të forta në puntatën e sotme të rubrikës “Ka një mesazh për ty” në emisionin “E Diela Shqiptare” në Tv Klan. Oriklinda Paiusco është një vajzë 35-vjeçare, shtetase italiane, por me origjinë shqiptare e cila jeton në Vicenza prej 28 vitesh dhe së shpejti do të bëhet nënë.

Që në moshë të vogël është birësuar nga një çift italian në shtëpinë e fëmijës në Vlorë. Oriklinda ka ardhur në “E Diela Shqiptare” për të zbuluar familjarët e saj, nënën biologjike dhe dy motra më të vogla. I ati biologjik i ka vdekur, ndërsa nëna e saj u martua sërish me të cilin ka dy vajzat e tjera, që në fakt janë motrat e Oriklindës.

Në studio fillimisht vjen Marinela, njëra nga motrat, e cila jeton në Vlorë ku dhe punon. Ardit Gjebrea ka menduar për një surprizë dhe e ul Marinelën tek publiku. Ndërsa motrat tjetër, Klea, në fakt jeton në Vicenza, në të njëjtin qytet si dhe Oriklinda. Por kjo e fundit nuk e di këtë gjë, madje nuk di as emrat e motrave, por vetëm të mamasë biologjike, që quhet Thëllëza.

Oriklinda na tregon historinë e saj kur jetonte në shtëpinë e fëmijës në Vlorë deri në moshën 7-vjeçare, kur dhe u birësua nga prindër italianë dhe që prej atëherë jeton në Vicenza të Italisë. Linda aktualisht është në pritje të ëmbël dhe ka thënë se nuk do që të bëhet nënë pa njohur më parë nënën e saj biologjike.

Oriklinda Paiusco: Unë doja të njihja origjinën time, sepse unë jam me origjinë shqiptare. Kam lindur në Vlorë. Jam birësuar 28 vjet më parë, por do të më pëlqente të njihja gjithsesi prejardhjen time. Prandaj kërkova ndihmën tuaj. Unë jam Oriklinda Paiusco, jam 35 vjeç. Kam lindur në Orikum, në Vlorë, dhe në vitin 1991 jam birësuar nga prindërit e mi italianë.

Ardit Gjebrea: Sa vjeç ishe asokohe?

Oriklinda Paiusco: 7 vjeç.

Ardit Gjebrea: Pra, ke humbur edhe gjuhën shqipe?

Oriklinda Paiusco: Krejtësisht. Për fat të keq.

Ardit Gjebrea: Por deri në moshën 7-vjeçare ti flisje vetëm shqip dhe kur shkove në Itali nuk dije as edhe një fjalë.

Oriklinda Paiusco: As edhe një të vetme. Asnjë. Pra, ishte mjaft e vështirë që të komunikoja me prindërit e mi, sepse ata flisnin vetëm italisht ndërsa unë vetëm shqip.

Ardit Gjebrea: Atëherë, gjatë kohës që ke qëndruar në Shqipëri, përpara se të shkoje në Itali, si ishte jeta jote dhe ku rrije?

Oriklinda Paiusco: Unë në fakt kam jetuar gjithmonë në shtëpinë e fëmijës. Nga mosha 0-3 vjeç u rrita në shtëpinë e fëmijës. Pastaj nga mosha 3-7 vjeç kam jetuar në shtëpinë e fëmijës në Vlorë.

Ardit Gjebrea: Gjatë kësaj periudhe, ç’të thonin rreth prejardhjes tënde?

Oriklinda Paiusco: Asgjë. Unë nuk mora vesh asgjë deri para 3 vjetësh kur ritakova edukatoren time, Viktorian, dhe falë asaj, e sidomos një mikeje shqiptare e cila bëri rolin e përkthyeses, zbulova se kisha prejardhje shqiptare. Unë e dija, por nuk dija si kam qenë e vogël. Pra më tregoi historinë dhe më tregoi edhe që kisha dy motra.

Ardit Gjebrea: E si janë këto dy motra?

Oriklinda Paiusco: Nuk e di. Unë di vetëm që edhe këto dy motra kanë jetuar në shtëpinë e fëmijës. Këto janë informacionet që kam marrë. Dhe asokohe ishin bionde. Pra, tani nuk e kam idenë fare. Kureshtja ime për t’i njohur, se do të më pëlqente, më solli deri këtu.

Ardit Gjebrea: Ti e di emrin e nënës?

Oriklinda Paiusco: Po, nëna quhet Thëllëza. Babai im Tomorr. Mbiemrat në fakt nuk i di.

Ardit Gjebrea: Është e çuditshme sepse një vajzë 7 vjeç mund të kujtojë diçka. Sepse ti u largove nga Shqipëria kur ishe 7 vjeç apo jo.

 Oriklinda Paiusco: Po, unë kujtoj jetën që bëja tek shtëpia e fëmijës, por nuk kujtoj shumë. Jeta në shtëpinë e fëmijës ishte mjaft e vështirë. Në kuptimin që edukimi ishte shumë i rreptë.

Ardit Gjebrea: Doja të pyesja nëse nëna vinte të të takonte në shtëpinë e fëmijës?

Oriklinda Paiusco: Jo, nëna nuk vinte, unë di që vinte gjyshja nga ana e mamit, por vinte të takonte motrat. Të paktën kështu më kanë treguar. Nuk vinte të më takonte mua. Më kujtohet kjo zonja që vinte takonte dy vajzat bionde binjake, por nuk më kujtohet me saktësi kush ishte dhe mbi të gjitha s’e dija që ishte gjyshja nga ana e mamit. Për mua ishte një zonjë, një zonjë e thjeshtë.

Ardit Gjebrea: A mund të të ketë takuar ndonjë zonjë pa të treguar se ishte mamaja jote?

Oriklinda Paiusco: Sinqerisht s’kam as idenë më të vogël. Nuk e di. Po nisem nga hamendësimi se unë e dija që isha jetime deri 3 vite më parë. Faktin që nëna biologjike, Thëllëza është gjallë dhe shëndoshë e mirë dhe jeton akoma në Vlorë, e mora vesh 3 vjet më parë.

Ardit Gjebrea: Kush ta tha?

Oriklinda Paiusco: Edukatorja ime.

Ardit Gjebrea: Si e takove?

Oriklinda Paiusco: Ishte një aventurë në kuptimin që para tre vjetësh unë dhe i dashuri im u nisëm nga Italia me qëllimin për të gjetur edukatoren. Kjo ishte dëshira ime, sepse ajo, kur unë isha e vogël, për mua ishte mamaja ime. Dëshira ime më e madhe ishte ta ritakoja dhe të rishikoja shtëpinë e fëmijës ku kisha jetuar. Dhe brenda një dite arritëm të gjenim si shtëpinë e foshnjes ashtu dhe edukatoren.

Ardit Gjebrea: Prindërit e tu nuk ta kishin thënë kurrë një gjë të tillë? Që ti vije nga Shqipëria e gjëra të tilla?

Oriklinda Paiusco: Po. Duhet të keni parasysh që kur isha rreth moshës 10-vjeçare ata më treguan gjithçka. Më parë natyrisht që ekzistonte problemi i gjuhës. Brenda 3 muajve unë arrita të flisja, të mësoja italishten, por dalëngadalë ata arritën të kuptonin se si të silleshin me mua dhe më thanë gjithçka. Më thanë që isha me prejardhje shqiptare, që isha birësuar, sepse isha jetime. Dhe ata dëshironin shumë të kishin një vajzë, që isha unë. Mamaja më ka thënë se isha një fëmijë i terrorizuar. Unë deri në moshn 12-vjeçare isha e terrorizuar. Sepse kisha frikë mos më rrihnin. Sepse në shtëpinë e fëmijës, edhe mund t’i kuptoj, na trajtonin mjaft ashpër. E kështu, që kur duhej bërtitur apo rrahur, të rrihnin. Unë kisha shumë frikë nga kjo gjë. Në fund të fundit unë nuk e kisha pasur kurrë një figurë atërore dhe amësore. Të shihja mamin dhe babin bashkë me vëllain, se prindërit e mi kishin edhe një djalë, që më trajtonin mirë, që më donin dhe vazhdojnë të më duan edhe sot, ishte diçka e mrekullueshme. Por, gjithsesi në adoleshencën time kam qenë gjithmonë pak e tërhequr. Kisha pak frikë. Pastaj e lëshova veten dhe jetova e po vazhdoj të jetoj një jetë fantastike.

Ardit Gjebrea: Kur është momenti i parë që të shkrepi në mendje të kërkoje origjinën tënde?

Oriklinda Paiusco: Shumë vonë në fakt. Mendoj se ndoshta 3 vjet më parë doja të njihja me këmbëngulje origjinën time. Më parë kisha frikë. Sepse kisha njëfarë zemërimi të brendshëm. Ndoshta nuk doja më t’ia dija për Shqipërinë. Dhe madje nuk doja më as të kthehesha në Shqipëri. Në fakt, për herë të parë u ktheva në Vlorë pas 25 vjetësh. Kaluan shumë vite para se të përballesha me të. Kujtoja shtëpinë e fëmijës, detin. Kujtoja që na dërgonin në plazh. Kujtoja copëza nga ajo jetë që kam kaluar në shtëpinë e fëmijës. Kujtime të bukura dhe të këqija.

Ardit Gjebrea: Pas shumë vitesh erdhe në Shqipëri të kërkoje familjen tëndë.

Oriklinda Paiusco: Dëshira ime në fakt, ishte të ritakoja edukatoren time. Sepse duke mos e ditur që kisha motra apo vëllezër, duke mos ditur që kisha një nënë biologjike që jeton ende, dëshira ime ishte të takoja edukatoren time. Mbi të gjitha doja të më tregonte historinë time. Kush isha. Sepse ajo më ka rritur në njëfarë mënyrë nga mosha 3 deri në 7 vjeç. Kishte ndjenjur me mua për 4 vite. Të bukura dhe me intensitet. Prandaj, kur më thanë se në fakt nuk isha e vetme dhe kisha këto motrat binjake, m’u hap një botë e tërë. I thashë vetes që kërkimi im nuk mund të ndalej këtu, por do të vazhdonte. E deri në fund duhet t’i gjej. Prandaj jam këtu.

Ardit Gjebrea: Si na gjete?

Oriklinda Paiusco: Edhe unë jam pak investiguese. Kam folur me një zotëri shqiptar që jeton në Itali prej 20 vitesh. Miku im Xhoni. I shpjegova se çfarë do të më pëlqente të gjeja. Dhe ai më tha, mos u shqetëso jam unë këtu. Dhe prej andej, i biri kontaktoi me gazetarin që më pas kontaktoi me mua. Dhe aty filluan historitë. I tregova dokumente të ndryshme. I rrëfeva gjithçka që unë dija.

Ardit Gjebrea: Tani ti je në pritje të ëmbël.

Oriklinda Paiusco: Po, dhe ky moment është i mrekullueshëm në fakt. Është një emocion fantastik, sepse sipas meje, fakti që po bëhem nënë më bën të kuptoj shumë gjëra të tjera. Nuk dua të gjykoj askënd, por dua të kuptoj.

Ardit Gjebreda fton në studio një zonjë që quhet Klea. Ajo është mikesha e Xhonit, mikut të Oriklindës. Klea ulet pranë Oriklindës dhe thotë se kujton kur kanë qenë në shtëpinë e fëmijës në Vlorë. Emocionet janë të forta.

Klea: Oriklinda për mua është një person që 30 vite më përpara e kam njohur në një institucion.

Ardit Gjebrea: Jeni dy motra pranë njëra-tjetrës.

Oriklinda Paiusco: Ti je motra ime? Atëherë jetojmë në Vicenza që të trija. O Zot çfarë ankthi.

Klea: Më kujtohet kur rrinim në shtëpinë e fëmijës në Vlorë .

Nga publiku, Arditi pyet Klean, e cila është motra tjetër dhe që ndiqte në distancë të gjithë historinë e Oriklindës.

Ardit Gjebrea pyet Marinelën (e ulur te publiku): Çfarë janë ato të dyja për ty?

Marinela: Motra!

Oriklinda Paiusco: Në fakt unë e realizova ëndrrën time.

Ardit Gjebrea: Janë më të vogla se ty.

Oriklinda Paiusco: Unë jam plaka e radhës atëherë.

Në pjesën e parë të rubrikës “Ka një mesazh për ty” në “E Diela Shqiptare” në Tv Klan, Oriklinda u njoh dhe u takua me dy motrat të cilat kishte rreth 30 vite pa i parë. Në pjesën e dytë të kësaj rubrike, është takimi më nënën biologjike, Thëllëzën. Ardit Gjebrea udhëtoi drejt Vlorës për t’u takuar me znj. Thëllëza.

Historia e saj nuk është e lehtë. Që në moshë të re u përball me peripecitë dhe vështirësitë e jetës. Kur ishte 20 vjeç takoi dashurinë e parë. Me të bëri edhe një vajzë, Oriklindën. Por, familja e saj nuk e pranonte djalin që ajo kishte zgjedhur. Madje, prindërve u tha shumë vonë që kishte mbetur shtatzënë. Kështu që, ajo lindi e vetme dhe u largua nga Selenica. Shkoi në Orikum tek kushërinjtë e saj, dhe për shkak të këtij vendi, i vendosi dhe emrin vajzës Oriklinda. Fatkeqësisht, u detyrua ta çonte të shtëpia e fëmijës. Babai i vajzës kishte vdekur aksidentalisht.

Më pas u martua me bashkëshortin e dytë, me të cilin ka edhe dy vajzat, Klean dhe Marinelën. Edhe burri i dytë vdiq pas 5 vitesh martesë në një aksident në punë. Vështirësitë e jetës e detyruan që edhe dy vajzat e tjera t’i linte tek shtëpia e fëmijës. Aty i kishte njohur tre vajzat me njëra-tjetrën, megjithëse ato ishin shumë të vogla.

Pas disa vitesh, znj. Thëllëza shkoi të merrte dy vajzat që kishte me partnerin e dytë dhe mësoi se vajzën e parë, Oriklindën, e kishin birësuar tek një çift italian, por këtë fakt ja kishin mbajtur të fshehtë. Ajo shprehet se ka bërë përpjekje për ta gjetur vajzën e madhe, por nuk ka mundur.

Ardit Gjebrea: Më treguan që ke një histori shumë interesante.

Thëllëza: Kam lindur në Selenicë të Vlorës. U shkollova, bëra 8-vjeçaren. Kam qenë shtëpiake herë pas here. Punova ca kohë në pyjore. U njoha me njërin, isha 20 vjeç. Ishte dashuria e parë e jetës time. Nuk funksionoi nga mentaliteti atje në Selenicë. Nuk ma deshën njerëzit e mi. Nuk e dinin se si isha unë. Mbeta shtatzënë. Ai quhej Tomor, ka vdekur. Pas lindjes time nuk u pamë më. Ishim bashkëmoshatar. Pastaj më thanë që ka vdekur duke ikur në një sebep. Unë ika, kisha ca njerëzit e mi në Orikum të Vlorës. Dhe vajzës ia vura emrin Oriklinda. Pastaj e çova në shtëpinë e fëmijës pas 2 muajsh në Vlorë. Pas 1 muaj e gjysmë që linda, u martova me lajmësi. Atje në fshat nuk e merrte vajzën. Megjithatë, unë bëra dhe dy vajza me të. Një e quajnë Klementina, një e quajnë Marinela. Oriklinda ka lindur në 23 Mars 1984. Pas vdekjes së burrit të dytë pas 5 vitesh martesë, nuk u martova prapë. Pas 1 viti, ngaqë nuk i kishim kushtet, edhe dy vajzat e tjera i çova në shtëpinë e fëmijës. U njohën me Oriklindën. I prezantova që atje që ishin të vogla. E madhja ishte 3 vjeç, kurse e vogla 2 vjeç. Nuk i lashë shumë atje. Në ’99 erdhëm këtu në Vlorë. I mora vajzat të dyja. Të madhen më thanë që u adoptua dhe ka ikur nga Shqipëria, më ra pika, se nuk më thanë gjë. Nuk më thanë që këtë vajzë do ta adoptojmë. Se unë i shkoja gjithmonë, fshehurazi nga fshati se atëherë ishte kohë e vështirë. Me kalimin e kohës, çupat e mia e kërkonin në Google, interesoheshin. Papritur, vjet në 2 Tetor më vjen i plotfuqishmi i lagjes. Më thotë mua që si e ke emrin. Thëllëza Meminaj i thashë, mbiemrin e burrit. Më tha të kërkon një nga jashtë shtetit. Unë kujtova se mos më kërkonte çupa e madhe, se e kam martuar në Itali me italian, në Vicenza. Mendova kush do më kërkonte. Se me vajzën unë flisja natë për natë. Jam interesuar shumë për vajzën. Dhe para dy viteve, vajta në konsullatën italiane në Vlorë. U interesova, nuk ma treguan. Nuk e gjeja dot. Vajza e vogël do marrim një ditë pushime, do vemi të dyja në ambasadën italiane në Tiranë. Rastisi, ishalla të jetë mrekulli për mua.

Zonja Thëllëzë vjen në studio dhe në ekran shfaqen fillimisht dy motrat, Klea dhe Marinela. Kjo e fundit i thotë të ëmës që i ka bërë surprizë dhe ka sjellë nga Italia Klean, meqënëse ka dy vite pa e takuar. Bashkë me Klean, thotë Marinela, ka ardhur edhe shoqja e saj nga Vicenza.

Marinela: Ne të bëmë një surprizë, meqë unë për një javë kam ditëlindjen e djalit. Dhe motrën kishe 2 vjet pa e parë, doja ta bëja të madhe ditëlindjen e djalit. Kështu që solla dhe motrën që dhe ju të gëzoheshin edhe djali im të lumturohej. Unë kam Vicenza nuk kam marrë vetëm një, por kam sjellë dy. Kam sjellë dhe një tjetër. Kjo është një shoqe e ngushtë e Kleas.

Por, zemra e nënës nuk gabon. Zonja Thëllëzë e kupton shakanë e Kleas dhe ndjen që vajza tjetër është Oriklinda, ajo e cila është adoptuar nga prindër italianë.

Ardit Gjebrea: Kush është ajo vajzë? Ajo është shoqe e Kleas?

Thëllëza: S’ma ha mendja të jetë shoqe e Kleas.

Ardit Gjebrea: Si e ka emrin ajo vajzë?

Thëllëza: Oriklinda!

Ardit Gjebrea: Ajo është Oriklinda.

Oriklinda shkon të takojë e përqafojë nënën e saj biologjike. Atyre u bashkohen edhe dy motrat e tjera, Klea dhe Marinela. Dhe kështu, familja u bashkua pas 30 vitesh. Oriklinda tani do të ketë mundësinë të njohë nga afër nënën biologjike dhe dy motrat e saj, të cilat i kishte njohur në shtëpinë e fëmijës në Vlorë. /tvklan.al

/portali DurresLajm/

Na bëni like në facebook!: 

Lajme nga e njëjta kategori

Sëmundjet e shëndetit mendor po njohin përhapje më të madhe në popullatë së fundit.

Teksa i kanë mbetur edhe pak orë jetë dhe nuk dihet cili do të jetë fati i saj, 15-vjeçarja nga Fushë-Kruja, Elona Kuburja, ka bërë një a

Rehabilitohet qendra shëndetësore e Voskopojës, një investim i Ministrisë së Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale, në kuadër të programit k

Nga Gëzim Kabashi

Fatos Baxhaku shkoi. Qetësisht, si çdo gjë që bëri në jetën e tij.

Shumë shpejt, Europa Perëndimore do të përballet me një kërkesë të lartë për fuqi punëtore, për shkak se, në shumicën e vendeve të zhvill

Vit pas viti telefonët po bëhen gjithnjë e më të sofistikuar dhe janë shndërruar vërtet në një mjet të domosdoshëm pune dhe jo thjesht nj

Maturantët mbetës në një nga provimet e maturës shtetërore kanë një shans të dytë për të ridhënë provimin dhe për të garuar në universite

Hapet për herë të parë një institucion i ri i përkujdesit social për të moshuarit, qendra komunitare për moshën e tretë në Palasë të Hima

Dëshira e shqiptarëve për të ikur është rikthyer sërish e fortë në pjesën e parë të këtij viti, teksa mes krizës së tejzgjatur politike,

Arti shqiptar në zi! Është ndarë nga jeta regjisori, skenaristi dhe producenti shqiptar, Gjergj Xhuvani.