Nga Klevis Elezi
Sapo bie shi në Durrës, qyteti nuk përmbytet. Ai kthehet në identitet. Sepse përmbytja këtu nuk është fatkeqësi natyrore, por traditë kulturore, trashëgimi urbane dhe mbi të gjitha… faj i durrsakëve vetë.
Po kush tjetër? Qielli? Retë? Adriatiku? Jo more. Durrsaku ka faj që shiu bie vertikalisht dhe jo anash, që uji guxon të ndjekë ligjet e gravitetit dhe që deti nuk hapet si në Bibël sa herë bie një rrebesh 20-minutësh.
Durrsaku ka faj që ndërton pallat mbi kanal, kanal mbi kanal dhe pastaj pyet i habitur: “Po ku shkon uji?”
Ku të shkojë? Te hyrja e pallatit, në ashensor, te garazhi, në kafe se aty është jeta sociale.
Durrsaku ka faj që parkon makinën në mes të rrugës edhe kur rruga kthehet në lumë, sepse makina duhet të mësohet me notin. Durrësi është qytet bregdetar logjike është që automjetet të kenë përvojë detare.
Durrsaku ka faj që hedh gjithçka në pusetë: shishe, qese, nostalgji, shpresa, ndonjëherë edhe durimin. Pastaj çuditet pse pusetat nuk punojnë. Pusetat janë qenie emocionale, kur u mbush mendja, dorëzohen.
Durrsaku ka faj që pas çdo përmbytjeje thotë:
“Ka qenë shi i jashtëzakonshëm”.
Jashtëzakonshëm është fakti që çdo vit befasohemi njësoj.
Institucionet? Jo, ato janë gjithmonë të zëna duke bërë studime, plane afatgjata dhe foto para kanaleve përpara shiut, se pas shiut është pak lagësht.
Durrësi nuk përmbytet nga uji, por nga harresa, improvizimi dhe bindja se ‘s’ka gjë, thahet vetë’. Dhe zakonisht thahet. Si gjithmonë. Deri në shiun tjetër.
Por mos u shqetësoni: faji mbetet aty ku duhet te durrsakët. Se po të mos ishte faji i tyre, do na duhej të gjenim zgjidhje. Dhe kjo do ishte shumë më e vështirë se sa të qeshim… me çizme gome.
