Nga urrejtja te dashuria.

Romy Schneider nuk e duron Alain Delon-in, atë djaloshin simpatik francez që e pret në aeroportin e Parisit me një buqetë me trëndafila të kuq.

Ajo është 19 vjeçe. Ai tre vite më i madh. Duhet të xhirojnë filmin e tyre të parë së bashku, “Christine” të vitit 1958, por Romy pyet veten se kujt i kishte shkuar në mendje t’i vendoste krah njëri-tjetrit.

Ajo ishte tashmë një yll, Princesha Sissi e ekranit të madh.

Kush mund ta imagjinonte së bashku një vajzë të mirë austriake, të lindur në vitin 1938, bijë dhe mbesë aktorësh, me një “bad boy” që ishte gati të bëhej një yll jo vetëm në Francë?

Paparacët i ndiqnin pa pushim. Shtypi gjerman dhe austriak ishte i pamëshirshëm ndaj tyre. Romy-t nuk ia falnin dëshirën për të mos qenë më “Sissi”, një emër që ajo e urrente, ndërsa Delon-in e shihnin si dikë që po i afrohej “perandoreshës” për famë dhe para.

Romy ishte simbol i borgjezisë së mirë: nuk zhgënjente pritshmëritë, bënte gjithmonë atë që duhej, në festa ulej me të rriturit, nuk u jepte besim të huajve, nuk kishte flirtime apo aventura të papritura.

Puthjen e parë në ekran e kishte dhënë në moshën 15-vjeçare dhe më pas kishte punuar me disiplinën e një ushtareje, ndonëse gjithmonë kishte ëndërruar një jetë “normale”. Një nga dëshirat e saj ishte të kishte kohë të bënte reçel.

Delon vinte nga një realitet krejt tjetër. Kishte origjinë modeste, nuk i druhej askujt, e dinte se ishte tërheqës dhe nuk i shmangej shoqërisë së aktoreve më të mëdha e më të afirmuara. Ishte gjithashtu i vetëdijshëm për talentin e vet.

Gjatë xhirimeve të “Christine”, Romy-t iu propozua që Delon të largohej nga filmi për shkak të konflikteve në set, por ajo refuzoi.

Dhe më pas gjithçka ndryshoi.

Ndoshta ishte Parisi i natës që ai dhe një koleg ia bënë të zbulonte, ndoshta leksionet e vallëzimit apo një udhëtim me tren drejt Brukselit për promovimin e filmit.

Ata u bënë çift dhe marrëdhënia e tyre përmbysi gjithçka.

Historia e tyre ishte një lloj lufte klasash, mes plagëve personale, karrierave, pasioneve, grindjeve, sëmundjeve, humbjeve dhe një miqësie që do të zgjaste përgjithmonë.

Për Romy-n, marrëdhënia me Delon-in ishte një dalje e vazhdueshme nga zona e rehatisë. Në një farë mënyre, ajo e shihte tek ai njeriun që mund ta ndihmonte të revolucionarizonte jetën.

Romy mbante gjithashtu brenda vetes konflikte të thella familjare. Ajo vuante nga historia politike e prindërve të saj dhe nga afërsia e tyre me nazizmin, diçka që e kishte shumë të vështirë ta pranonte.

Në një intervistë të vitit 1976 me gazetaren dhe feministen gjermane Alice Schwarzer, ajo foli edhe për plagë të tjera të jetës familjare.

Babai i saj, që sipas saj kishte disa ngjashmëri me Delon-in, kishte qenë jobesnik ndaj nënës. Ndërsa për njerkun e saj, Romy më vonë do të tregonte për probleme financiare dhe sjellje të papërshtatshme ndaj saj.

Edhe marrëdhënia me Delon-in ishte më e komplikuar nga sa mund të dukej nga jashtë, sidomos për shkak të mënyrës se si secili e konceptonte lirinë brenda çiftit.

Dhe, në fund, nuk funksionoi.

Pas “Christine”, me kërkesë të Delon-it, Romy u transferua me të në Paris.

Fillimisht flinin në divanin e agjentit të tyre. Më vonë jetuan në shtëpitë luksoze që sjell suksesi.

Karriera e Delon-it po fluturonte. Ai magjepste të gjithë dhe, sipas kronikës së kohës, edhe shumë gra.

Historitë e tradhtive të tij ushqenin vazhdimisht shtypin ndërkombëtar, ndërsa mungesat e tij në marrëdhënie bëheshin gjithnjë e më të dukshme.

Është e vërtetë që ai pranoi të fejohej zyrtarisht me Romy-n dhe e njoftoi këtë në një konferencë për shtyp. Por martesa nuk erdhi kurrë.

Gjithmonë kishte një film tjetër për të xhiruar, një festë tjetër ku duhej të shkonte.

Madje edhe Coco Chanel e vuri re.

Teksa përgatiste kostumet e Romy-t për “Boccaccio ’70” të Luchino Visconti-t, Chanel e pyeti se kur Delon kishte ndër mend të martohej me të, duke i kujtuar se ekziston një kohë për punën dhe një tjetër për dashurinë.

Ishte pikërisht Chanel ajo që, në një farë mënyre, e transformoi përfundimisht Romy Schneider-in në një grua pariziene.

Nëse duhet gjetur një çarje kryesore në marrëdhënien Schneider-Delon, ajo mund të kërkohet pikërisht te suksesi.

Delon e prezantoi Romy-n me Luchino Visconti-n.

Regjisori i çoi të dy në teatër me “’Tis Pity She’s a Whore”, një dramë tragjike dashurie. E gjithë Parisi shkoi t’i shihte dhe fliste për ta.

Por Delon donte kinemanë, më shumë njohje dhe më shumë fitime, ndaj projekti teatror u ndërpre.

Ata që i takonin në klubet e natës së Parisit, ku për një periudhë kishin qenë shumë të lumtur, nisën t’i shihnin gjithnjë e më shpesh duke u grindur.

Më pas erdhi ndarja.

Sipas një prej historive më të famshme që qarkullojnë për ta, Delon e la Romy-n me një shënim dhe disa lule, duke i bërë të ditur se po largohej me Nathalie-n.

Vite më vonë, ai do ta përshkruante atë vendim si një nga keqardhjet më të mëdha të jetës së tij.

Pas ndarjes, Delon jetoi me ndjesinë e fajit që e kishte lënë vetëm, që nuk ishte martuar me të, që nuk kishin pasur fëmijë së bashku dhe që nuk e kishte mbrojtur sa duhej historinë e tyre.

Madje fajësonte veten edhe që e kishte bindur të transferohej në Francë dhe që, në një farë mënyre, kishte ndikuar në shndërrimin e saj në një aktore franceze.

“La Piscine” dhe rikthimi së bashku
Delon nuk u zhduk kurrë plotësisht nga jeta e saj.

Në vitin 1968, kur po përgatitej “La Piscine”, ai këmbënguli që ish-e dashura e tij të ishte protagoniste.

“Ose bëhet me Romy-n, ose nuk bëhet fare”, ishte qëndrimi i tij.

Filmi, i publikuar një vit më vonë, i ribashkoi në ekran dhe e bëri historinë e tyre edhe më legjendare.

Më pas erdhën martesa të tjera, divorce, arritje profesionale dhe periudha të vështira.

Në vitin 1981, Romy iu nënshtrua një operacioni për shkak të një tumori.

Pak muaj më vonë, ajo përjetoi një humbje familjare jashtëzakonisht të rëndë: djali i saj 14-vjeçar, David, humbi jetën pas një aksidenti.

Për Romy Schneider-in, kjo ishte një goditje nga e cila nuk u rikuperua më plotësisht.

Ajo u përpoq të zhytej në punë, por njerëzit pranë saj e përshkruanin si një grua thellësisht të lodhur dhe të rënduar nga dhimbja, edhe pse disa prej tyre e kanë kundërshtuar më vonë imazhin e një Romy-je plotësisht të humbur.

Alain, tashmë një nga miqtë e saj më të afërt, qëndroi pranë. Por jo gjithçka mund të riparohej.

Më 29 maj 1982, në Paris, Romy Schneider vdiq në moshën 43-vjeçare pas një arresti kardiak.

Delon e përshkroi atë moment duke thënë se Romy dukej e bukur dhe e qetë, sikur po flinte.

Më pas i shkroi një letër të gjatë lamtumire, ku kujtonte nofkën e përkëdhelur me të cilën e kishte thirrur gjithmonë dhe qetësinë që pa për herë të parë në fytyrën e saj.

Në vitet që pasuan, ai vazhdoi ta kujtonte në intervista televizive dhe në artikuj të gjatë në gazeta.

Ishte gjithashtu Delon ai që u kujdes që djali i Romy-t, David, të prehej pranë nënës së tij.

Kur vite më vonë e pyetën se çfarë kishte qenë Romy për të, Alain Delon, i cili vdiq në gusht të vitit 2024, dha një përgjigje që e përmblidhte të gjithë historinë e tyre:

“Dashuria.”