Argjentina dhe Spanja kanë mbërritur në finale me dy stile loje krejtësisht të ndryshme, edhe pse të dyja skuadrat mbështeten te yjet e tyre më të mëdhenj.
Në rastin e Argjentinës, Lionel Messi mbetet figura kryesore, por suksesi i skuadrës vjen edhe falë lojtarëve që punojnë shumë për ta mbështetur. Ata bëjnë pjesën më të madhe të punës në mbrojtje, ushtrojnë presion ndaj kundërshtarëve dhe krijojnë hapësira që Messi të shfrytëzojë cilësitë e tij.
Lojtarë si Cristian Romero, Enzo Fernandez, Nicolas Tagliafico, Alexis Mac Allister dhe Leandro Paredes kanë role kyçe në këtë skemë.
Romero dallohet për forcën në mbrojtje, Enzo Fernandez kombinon luftën në mesfushë me cilësinë teknike, ndërsa Mac Allister konsiderohet si një nga organizatorët më inteligjentë të lojës. Sulmuesit Julian Alvarez dhe Lautaro Martinez punojnë vazhdimisht për të lodhur mbrojtjen kundërshtare, edhe kur nuk janë ata që shënojnë.
Ndryshe paraqitet Spanja. Edhe pse Lamine Yamal është ylli i skuadrës, ai nuk është pika e vetme e saj.
Kombëtarja spanjolle funksionon si një grup shumë i organizuar, ku secili lojtar ka një rol të qartë.
Mikel Oyarzabal shquhet për lëvizjet inteligjente pa top, Dani Olmo krijon vazhdimisht raste me depërtimet e tij, Fabian Ruiz kontrollon ritmin e lojës, ndërsa Rodri konsiderohet qendra e sistemit spanjoll, lojtari që lidh të gjitha repartet.
Në krahun e djathtë, Pedro Porro mbështet vazhdimisht Yamal-in, duke i krijuar hapësira dhe duke e ndihmuar kur kundërshtarët e markojnë nga afër. Edhe portieri Unai Simon ka qenë vendimtar, duke ndërhyrë me qetësi dhe siguri në momentet më të vështira.
Në përmbledhje, Argjentina mbështetet te individualiteti i Messit dhe sakrifica e pjesës tjetër të skuadrës për ta nxjerrë atë në pah, ndërsa Spanja fiton përmes organizimit, disiplinës taktike dhe lojës kolektive, ku edhe talenti i Lamine Yamal-it funksionon si pjesë e një sistemi të ndërtuar mirë.
