Humbja e një kafshe shtëpiake është një nga përvojat më të vështira emocionalisht për shumë njerëz. Edhe pse shumica e pronarëve e dinë se kafshët jetojnë më pak se njerëzit, momenti i ndarjes shpesh sjell një dhimbje shumë më të madhe nga sa pritet.
Sipas specialistëve, arsyeja kryesore lidhet me vendin që kafshët zënë në jetën e përditshme. Ato nuk janë vetëm shoqëruese, por bëhen pjesë e rutinës, familjes dhe kujtimeve të rëndësishme të jetës.
Qentë, macet dhe kafshët e tjera shtëpiake qëndrojnë pranë njerëzve në momentet më të vështira, si periudhat e vetmisë, stresit, sëmundjeve apo ndryshimeve të mëdha në jetë. Për shumë persona, ato përfaqësojnë një burim sigurie emocionale që nuk gjendet lehtësisht diku tjetër.
Ekspertët vërejnë se humbja e një kafshe shpesh shoqërohet edhe me ndryshime të forta në jetën e përditshme. Mungesa e shëtitjeve, pritja në derë, lojërat apo prania e tyre në shtëpi krijon një boshllëk që ndihet çdo ditë.
Një tjetër arsye që e bën këtë humbje të vështirë është fakti se kafshët janë dëshmitare të shumë etapave të jetës sonë.
Ato mund të kenë qenë pranë gjatë fëmijërisë, studimeve, krijimit të familjes apo momenteve të vështira personale. Për këtë arsye, largimi i tyre shpesh lidhet edhe me fundin e një kapitulli të rëndësishëm të jetës.
Psikologët shpjegojnë se dhimbja mund të rëndohet edhe nga reagimi i njerëzve përreth. Shpesh personat që kanë humbur një kafshë përballen me komente që e minimizojnë humbjen, duke i bërë të ndihen të pakuptuar dhe të vetmuar në procesin e zisë.
Sipas tyre, pikëllimi për humbjen e një kafshe është plotësisht normal dhe duhet trajtuar me të njëjtin respekt si çdo humbje tjetër emocionale. Në fund, ajo që mungon nuk është vetëm një kafshë, por një shoqërues i përditshëm që ka qenë pjesë e jetës, kujtimeve dhe ndjenjës së sigurisë së njeriut.
