Ukraina e çon konfliktin në “dhomën e ndenjes” së Putinit: Goditet Shën Petersburgu, ku Cari lindi dhe u rrit

Asgjë nuk e dallon shtëpinë me numrin 12 në rrugën Baskov, në zemër të Shën Petersburgut, nga ndërtesat e tjera anonime përreth.

I vetmi tregues është se ajo nuk mund të vizitohet. Në vitet 1950 ishte një komunalka, një nga ato banesa të krijuara nga ndarja e apartamenteve të mëdha aristokratike të epokës cariste, ku në Bashkimin Sovjetik jetonin disa familje së bashku, secila në dhomën e vet, duke ndarë kuzhinën, banjën dhe korridorin.

Aty lindi dhe u rrit Vladimir Putin, në qytetin që atëherë quhej ende Leningrad. Kushtet ishin aq modeste, babai i tij punonte në një fabrikë trenash, sa gjuetia e minjve nuk ishte vetëm lojë e një fëmijërie të varfër, por një betejë e vazhdueshme për të mos i lënë të shumoheshin. Një ditë, Vladimiri i ri ndoqi një mi veçanërisht të madh nëpër shkallë me një shkop në dorë, derisa e futi në qoshe. Papritur, miu iu hodh drejt kokës dhe, me një kërcim, arriti të shpëtonte. Ky episod, siç do të tregonte Putin në autobiografinë e vetme të shkruar me disa gazetarë në vitin 2000, i dha një mësim jete që nuk e harroi kurrë: “Të gjithë duhet ta mbajnë mend: mos e fut kurrë dikë në qoshe”.

Ndoshta Putini e ka kujtuar këtë fjali kur mori lajmin se dronët ukrainas kishin goditur për herë të parë qytetin e tij. Ndoshta mendoi se e kishte futur në qoshe Volodymyr Zelenskyn, dhe ky reagoi në mënyrën më të guximshme të mundshme: duke e goditur Putinin në vendin që përcaktoi fatin e tij.

Lamtumirë Leninit

Aty filloi gjithçka.

Në Shën Petersburg-Leningrad Putinit i lindi ideja për t’u bërë spiun, aty studioi drejtësi dhe u diplomua në vitin 1975 për t’u futur menjëherë në KGB, me emrin e koduar “Platov”, si një nga gjeneralët kozakë që luftuan kundër Napoleonit.

Ai do të kthehej në qytet në vitin 1990, pas pothuajse një dekade si drejtues i inteligjencës sovjetike në Dresden të Gjermanisë Lindore, në kulmin e traumës së shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik. Pikërisht prej andej do të niste ngjitjen e tij të pamundur drejt Kremlinit.

Punën e re ia siguroi Anatoly Sobchak, kryetari i ri i bashkisë dhe një nga figurat më të njohura të Rusisë së re. Ishte ai që e ndryshoi emrin e qytetit nga Leningrad në Shën Petersburg. Putini u bë zëvendësi i tij.

“Banda” e miqve të Petersburgut

Në qytetin më europian të Rusisë lindi ajo që më vonë do të quhej “banda e miqve të Petersburgut”, rrjeti i bashkëpunëtorëve, pjesërisht i lidhur me KGB-në, që do ta shoqëronte Putinin gjatë gjithë jetës së tij politike.

Të gjithë punonin për Sobchakun: kryeministri dhe presidenti i ardhshëm Dmitry Medvedev, ministri i ardhshëm i Financave Alexei Kudrin, drejtuesi i Gazpromit Igor Sechin, shefi i sportit rus Vitaly Mutko, komandanti i Gardës Kombëtare Viktor Zolotov dhe kreu i shërbimeve sekrete Sergei Naryshkin.

Pastaj ishin shokët e tij të xhudos, vëllezërit Arkady dhe Boris Rotenberg, të cilët do të bëheshin oligarkët e tij besnikë.

Por në horizont po shfaqej një tjetër qytet vendimtar për Putinin. Në vitin 1991, me rënien e Bashkimit Sovjetik, ai kishte lënë KGB-në, një vendim që e quajti “më të dhimbshmin e jetës sime”. Kur Sobchaku, i përfshirë nga akuzat për korrupsion, humbi zgjedhjet në vitin 1996, për Putinin u hap një vend në administratën presidenciale të Boris Jelcinit në Moskë. Dhe pjesa tjetër është histori.

Jashtë flluskës

Megjithatë, Shën Petersburgu i ka mbetur gjithmonë në zemër.

Ai e shndërroi qytetin në selinë e Forumit Ekonomik Ndërkombëtar, që u bë “Davos-i” i tij personal dhe që hapi dje edicionin e përvitshëm pikërisht ndërsa dronët godisnin terminalin naftësjellës të qytetit.

Në brigjet e lumit Neva, në Pallatin madhështor Konstantin, Putini organizoi në vitin 2006 samitin e vetëm të G8 të kryesuar nga Rusia, përpara se vendi të përjashtohej në vitin 2014 pas aneksimit të Krimesë. Aty u zhvillua edhe samiti i G20 në vitin 2013.

Ishte samiti ku “Cari” i kujdesshëm vendosi një batanije mbi shpatullat e Angela Merkelit për ta mbrojtur nga i ftohti i natës ndërsa ndiqnin një shfaqje baleti në lëndinat e rezidencës së dikurshme cariste.

Por fakti që sot qyteti i tij ndodhet nën sulm nuk ka vetëm vlerë simbolike si një poshtërim i rëndë për Vladimir Putinin. Ka edhe një domethënie të qartë strategjike.

Ai, që gjithmonë ka dashur t’i mbajë Moskën dhe Shën Petersburgun larg luftës në Ukrainë, pothuajse brenda një flluske sigurie dhe normaliteti, tani duhet të pranojë se lufta ka mbërritur në dhomën e tij të ndenjjes. Dhe përralla e “Operacionit Special” po zbulohet si një iluzion i madh.