75-së pranvera të një jete

Nga Bujar Qesja

-Bujar Qesja, gazetari që e bëri jetën një rrëfim

Ka ditë që kalojnë si gjithë të tjerat. Dhe ka ditë që nuk janë thjeshtë data në kalendar, por ndalesa ku njeriu kthen kokën pas, sheh rrugën e përshkuar dhe pyet veten, Çfarë lashë pas? Kujt i shërbeva? Çfarë kujtimesh mbolla në njerëzit që takova?

Sot është një nga ato ditë.

Sot Bujar Qesja mbush 75-së vjeç. Dhe 75-së vjet nuk janë vetëm një numër. Janë 75-së vite jetë, pune, miqësish, gëzimesh, sakrificash, takimesh, shkrimesh, udhëtimesh, tavolinash, telefonatash, duarsh të shtrënguara, njerëzish të njohur e të dashur. Janë arkiv i tërë njerëzor. Një arkiv, që Bujari nuk e ka mbajtur në rafte dosjesh, por në kujtesë dhe në zemër.

Në këtë 75-së vjetor, fotografia që qëndron përpara nesh, ka diçka simbolike, një burrë me një buqetë lulesh në duar, një tortë mbi tryezë, miq rreth e rrotull dhe ajo buzëqeshja e njohur, që nuk është vetëm buzëqeshje feste. Është buzëqeshja e një njeriu, që ka ardhur deri këtu duke e dashur jetën.

Dhe ndoshta kjo është pasuria më e madhe e Bujar Qesjes, dashuria për jetën dhe për njerëzit.

Një jetë e shkruar me gërmat e punës

Bujari është nga ata njerëz, që nuk e kanë parë kurrë punën vetëm si detyrë.

Gazetaria për të, ka qenë profesion, por edhe mënyrë të menduari. Ka qenë kamera, me të cilën ka parë qytetin, njerëzit dhe kohën. Ka qenë tryeza, ku janë ulur bashkë lajmi, kultura, sporti, arti, shoqëria dhe mbi të gjitha njeriu.

Mbi pesë dekada në gazetari nuk përmblidhen dot në disa rreshta. Ato duan arkiva. Duhet hapur një gazetë e vjetër, një shkrim i zverdhur nga koha, një fotografi, një emër, një ngjarje dhe papritur, përpara teje del një copëz e jetës së Durrësit. Sepse gazetari që i shërben qytetit për dekada, bëhet edhe kronikani i tij.

Bujari e ka bërë këtë.

Ka shkruar për njerëzit e njohur, por edhe për ata që ndoshta, nuk do t’i kushtohej një rresht nëse nuk do të ishte gazetari aty për t’i parë. Ka kërkuar historinë, jo vetëm tek personazhet e mëdhenj, por edhe te njerëzit e zakonshëm. Sepse ai e di një të vërtetë të bukur të gazetarisë, njeriu i zakonshëm shpesh ka një histori të jashtëzakonshme.

Dhe Bujari ka ditur ta kërkojë atë histori.

Njeriu pas gazetarit

Por sot nuk është vetëm ditëlindja e gazetarit Bujar Qesja. Është ditëlindja e njeriut. Dhe këtu portreti bëhet më i plotë. Bujari është njeri i shoqërisë. I tryezës. I bisedës. I kafesë që zgjatet më shumë se ç’ishte menduar. I një telefonate që nis me “Si je?” dhe përfundon pas gjysmë ore. I takimeve, ku gjithmonë ka një histori për t’u treguar dhe një histori për t’u dëgjuar.

Bujar Qesja është nga ata njerëz, që nuk e masin miqësinë me kalendar. Miqësia për të është kujtesë. Mban mend njerëzit, profesionet, familjet, historitë, ditëlindjet, vendet ku janë takuar. Mban mend, një fjalë të thënë vite më parë. Mban mend, një të mirë të bërë, por dhe kjo është më e rëndësishme, përpiqet të mos mbajë gjatë një të keqe.

Kjo është një cilësi që koha e rrallëson. Bujari ka qenë dhe mbetet masovik, në kuptimin më të bukur të kësaj fjale. Njeri që di të komunikojë me të gjithë. Nuk ka nevojë për distancën e madhështisë. Ulet në tavolinë me intelektualin, me artistin, me sportistin, me punëtorin, me mikun e vjetër, me të riun që sapo ka nisur rrugën. Dhe secilit i flet si njeri. Kjo e ka bërë të dashur.

Kuadri që nuk e harroi njeriun

Në jetën profesionale Bujar Qesja, ka qenë edhe kuadër, njeri përgjegjësie, drejtimi dhe organizimi. Por këtu qëndron një dallim i rëndësishëm. Nuk e ka lënë kurrë funksionin të bëhet më i madh se njeriu.

Ka njerëz, që sapo marrin një detyrë, ndryshojnë mënyrën se si i shohin të tjerët. Bujari ka bërë të kundërtën. Detyra i ka shtuar përgjegjësinë, jo distancën.

Ndoshta kjo është arsyeja pse edhe pas kaq shumë vitesh, në kujtesën e njerëzve ai nuk mbetet vetëm si “kuadër”, “gazetar” apo “drejtues”. Mbetet si Bujari. Dhe emri i thënë me dashamirësi nga njerëzit, është një titull që nuk ta jep asnjë institucion.

Intelektuali që nuk e ndërroi thjeshtësinë me mëndjemadhësinë

Ka edhe një Bujar tjetër. Ai është intelektuali. Njeriu që lexon kohën, e analizon, e komenton, e shkruan. Njeriu që nuk kënaqet vetëm, me atë që sheh në sipërfaqe. Kërkon arsyen, kujtesën, historinë, prapavijën.

Por edhe këtu ka një cilësi të tijën që vlen të veçohet, modestinë. Bujari nuk ka pasur nevojë të bërtasë për të treguar se di. Nuk ka pasur nevojë të vendosë veten mbi të tjerët, për të dëshmuar vlerën. Mbase, sepse njerëzit që kanë punuar gjatë e dinë një gjë, puna flet vetë. Dhe puna e Bujarit ka folur gjatë.

Burri i shtëpisë

Por çdo portret i Bujar Qesjes, do të ishte i paplotë po të ndalej vetëm tek gazetaria. Sepse pas gazetarit është bashkëshorti. Pas intelektualit është burri i shtëpisë. Pas personazhit publik, është ai Bujar që kthehet në shtëpi, ulet në tryezë, pyet për familjen, mendon për njerëzit e tij dhe e gjen lumturinë në gjërat që nuk dalin në gazetë.

Familja është kapitulli, ku njeriu nuk mund të shkruajë me stil gazetarie. Atje nuk ka tituj. Nuk ka kronika. Nuk ka duartrokitje. Atje ka vetëm dashuri, përgjegjësi, durim dhe përkushtim. Dhe në këtë kapitull, Bujari ka ndërtuar tjetër pasuri, familjen.

Është bashkëshort. Është baba. Është gjysh. Është babaxhan. Kjo e fundit, nuk është vetëm fjalë e ëmbël. Është një mënyrë të qenuri.

Babaxhani është ai, që e ka zemrën gjithmonë pak më të madhe se ç’duhet. Ai që fal. Ai që gëzohet me gëzimin e fëmijëve. Ai që, edhe kur lodhet, gjen një grimë energjie për të dëgjuar një histori të vogël.

Gjyshi, është nga rolet më të bukura që i ka dhuruar jeta. Sepse gjyshi e kupton, se fëmijëria nuk duhet vetëm të rritet, duhet edhe të kujtohet.

Një zotni që e don qytetin

Durrësi, është tjetër pjesë e pandarë e Bujar Qesjes. Nëse një qytet, do të mund të zgjidhte disa njerëz, për t’i mbajtur si dëshmitarë të historisë së vet, Bujari do të ishte njëri prej tyre. E njeh Durrësin, jo vetëm nga rrugët dhe sheshet. E njeh edhe nga njerëzit. Nga historitë. Nga artistët. Nga sportistët. Nga gazetarët.

Nga miqtë. Nga tavolinat, ku janë bërë biseda që kanë zgjatur deri vonë.

Nga ngjarjet që kanë kaluar dhe nga njerëzit që kanë lënë gjurmë. Kjo është arsyeja, pse shkrimet e tij nuk janë thjeshtë shkrime.

Janë kujtesë qytetare.

Dhe kujtesa është, nga format më të bukura të shërbimit ndaj vendit ku ke jetuar.

Voskopoja kapitull i ri rrëfimi

Në këto ditë të gushtit, Bujari e ka sjellë edhe Voskopojën në rrëfimin e tij.

Pishat, ajri, qetësia, miqtë, muzika, tavolinat, njerëzit që takohen e ritakohen. Atje ai, nuk është shkëputur nga gazetaria.

Ka vazhduar të bëjë atë që di më mirë, të shohë dhe të tregojë. Një kafe bëhet histori. Një gotë raki, bëhet kujtim. Një muzikant, bëhet personazh. Një shtëpi e vjetër, bëhet histori familjeje. Një tavolinë miqsh, bëhet një copëz kulture.

Dhe Voskopoja, me ajrin e saj të freskët dhe kujtesën e saj të gjatë, duket sikur i ka dhënë Bujarit tjetër dhomë të madhe për të shkruar.

75-së vjeç por jo i ndalur

Në këtë 75-së vjetor, dikush mund të thotë: “Bujar Qesja ka bërë shumë.” E vërtetë. Por unë do ta thosha ndryshe, Bujari ka ende shumë për të bërë.

Sepse mosha, nuk është gjithmonë ajo që tregon pasaporta. Mosha është energjia me të cilën zgjohesh. Është dëshira për të takuar një mik. Është kurioziteti për një histori të re. Është nevoja për të shkruar edhe një shkrim.

Është dëshira për të fotografuar edhe një çast.

Është kënaqësia e një tryeze me njerëzit e dashur. Është një mëngjes ku thua: “Çfarë do të bëjmë sot?” Dhe Bujari e ka ende këtë pyetje.

Prandaj 75-së, nuk janë një pikë. Janë një presje. Një ndalesë e bukur, për të marrë frymë, për të parë pas, pastaj për të vazhduar.

Një tortë, një buqetë dhe një jetë e tërë

Në tryezën e ditëlindjes është torta. Mbi të janë qirinjtë. Pranë është buqeta e luleve. Por nëse, do të vendosnim mbi atë tavolinë të gjitha vitet e Bujarit, nuk do të mjaftonte asnjë tryezë. Do të duhej një sallë.

Do të duheshin gazetat e shkruara. Fotografitë. Emrat e miqve. Historitë e Durrësit.

Tavolinat e panumërta. Takimet. Udhëtimet. Familja. Fëmijët. Nipërit Mbesat. Dhe mbi të gjitha, njerëzit që në një moment të jetës kanë thënë:

“E njoh Bujarin.”

Sepse në fund të fundit, njeriu nuk matet vetëm me atë që ka bërë. Matet edhe me sa njerëz e kujtojnë me dashuri. Dhe këtu Bujari, ka një pasuri të madhe.

URIMI

I dashur Bujar! 75-së vjet nuk janë pak. Janë një jetë.

Por për një njeri që ka punuar, dashur, shkruar, miqësuar dhe jetuar me intensitet, 75-së vjet janë edhe një bibliotekë e tërë.

Sot mos i numëro vitet.

Numëro njerëzit, që ke bërë të buzëqeshin. Numëro miqtë, që ke mbajtur pranë.

Numëro faqet, që ke shkruar. Numëro historitë, që ke shpëtuar nga harresa.

Numëro ditët e bukura të familjes. Numëro dashurinë, që ke marrë dhe atë që ke dhënë. Kjo është pasuria e vërtetë e një jete.

Të urojmë, vitet që vijnë të jenë më të qeta, më të bukura, më të pasura me familje e miq, me udhëtime, me shkrime, me fotografi, me biseda të gjata dhe me tavolina të mbushura. Të mos të mungojë kurrë, ajo që të ka shoqëruar gjithë jetën, kurioziteti për njeriun.

Sepse ti ke je gazetari, që kërkon historinë e njerëzve. Je intelektuali që kërkoi kuptimin. Je qytetari që deshi qytetin. Je shoku që nuk harroi miqtë. Je bashkëshorti dhe babai që ndërtoi familjen.

Je gjyshi që solli butësinë e moshës tek fëmijët e brezit të ri. Je njeriu modest që nuk pati nevojë të bërtiste për veten.

Dhe ke qenë, mbi të gjitha, Bujari. Një njeri i punës. Një njeri i shoqërisë. Një njeri i fjalës. Një njeri i tavolinës.

Një njeri i familjes. Një njeri i njerëzve.

Kur fryn qirinjtë e 75-së vjetorit, uroj që flaka të mos jetë vetëm për vitet që kanë kaluar. Le të jetë për vitet që vijnë. Për shkrimet që ende nuk i ke shkruar. Për njerëzit që ende nuk i ke takuar. Për historitë, që ende nuk i ke treguar. Për fotografitë, që ende nuk i ke bërë. Për udhëtimet, që ende nuk i ke nisur. Për tryezat, që ende nuk janë shtruar.

Dhe për të gjitha ato mëngjese, kur do të zgjohesh me të njëjtën pyetje të bukur të njeriut, që nuk është lodhur së jetuari,

“Çfarë historie të re ka sot?”

Gëzuar 75-së vjetorin, Bujar Qesja! 75- së vite jetë. Mbi 50 – të vite gazetari. Një jetë me njerëz. Një jetë me punë.

Një jetë me kujtime. Dhe ende shumë faqe të bardha për t’u shkruar.

Gëzuar, Bujar!

Edhe 100-të vite të tjera, me shëndet, familje, miq, dashuri dhe lapsin gjithmonë në dorë!

E shtunë, 15 gusht 2026