Sekretari Amerikan i Mbrojtjes Pete Hegseth pritet të shërbejë si një lloj “barometri” i qëndrimit të administratës Trump ndaj NATO-s.

NATO po përgatitet për samitin e ardhshëm në Ankara, në një moment të ndjeshëm për marrëdhëniet brenda Aleancës dhe veçanërisht për raportet mes Shteteve të Bashkuara dhe aleatëve evropianë.

Sekretari Amerikan i Mbrojtjes Pete Hegseth pritet të shërbejë si një lloj “barometri” i qëndrimit të administratës Trump ndaj NATO-s, në një periudhë ku tensionet politike dhe strategjike janë rritur.

Vizita e tij në Bruksel vjen pas disa mungesave në takime të mëparshme të rëndësishme, gjë që është interpretuar nga disa aleatë si sinjal i një angazhimi më të luhatshëm amerikan. Në këtë klimë, aleatët evropianë shmangin çdo kritikë të drejtpërdrejtë ndaj veprimeve të SHBA-ve, veçanërisht lidhur me ndërhyrjet e fundit ushtarake në Iran, për të mos përkeqësuar më tej marrëdhëniet me Uashingtonin.

Megjithatë, sipas shumë ekspertëve, marrëveshjet dhe veprimet e fundit të shpallura nga administrata amerikane po konsiderohen problematike dhe me pasoja afatgjata për stabilitetin strategjik. Një nga shqetësimet kryesore është se SHBA-të mund të mos jenë në gjendje të mbështesin njëkohësisht sigurinë e Evropës dhe operacione të tjera ushtarake globale, duke krijuar boshllëqe në gatishmërinë e NATO-s.

Po ashtu, raportohen shqetësime për konsum të shpejtë të rezervave të raketave dhe për ndikimin që kjo ka në kapacitetin mbrojtës të SHBA-ve në rast konflikti në Evropë. Kjo situatë, sipas vlerësimeve, ka dëmtuar edhe besueshmërinë e Uashingtonit si furnizues kryesor i sigurisë brenda Aleancës.

Një tjetër problem i ngritur është mosrespektimi i plotë i disa kontratave të armatimeve të nënshkruara dhe të paguara nga aleatët, gjë që ka shtuar pasigurinë në Evropë. Si pasojë, disa vende të NATO-s po rishikojnë strategjitë e tyre të mbrojtjes dhe po orientohen gjithnjë e më shumë drejt blerjes së pajisjeve, komponentëve dhe teknologjive jo-amerikane.

Pavarësisht këtyre tensioneve dhe shqetësimeve, mesazhi dominues në prag të samitit të Ankarasë është shmangia e përçarjeve publike brenda Aleancës. Aleatët po përpiqen të ruajnë unitetin dhe të mos shfaqin dobësi përballë SHBA-ve, edhe pse nën “rrogoz”, po rritet debati për varësinë strategjike dhe të ardhmen e NATO-s.