Nga BUJAR QESJA

Ka ndarje nga jeta që nuk vijnë me zhurmë, por me një heshtje therëse. Të tilla janë ikjet e njerëzve të mirë, atyre që ecin butë në jetë, që nuk kërkojnë dritë, por e japin atë.

Abdulla Agasi u nda nga kjo botë pikërisht kështu, pa paralajmërim, në ecje e sipër, në paraditen e një dite të zakonshme, kur zemra e tij punëtore dhe e lodhur u ndal papritur nga një arrest kardial fatal. U ndal trupi, por jo gjurma.

Abdullai sapo kishte mbushur të 70-tat. Një moshë që nuk quhet pleqëri, por urtësi. Një prag ku njeriu fillon të korrë respektin e viteve, dashurinë e fëmijëve, qetësinë e ndërgjegjes. Por fati, gjithmonë i padrejtë me njerëzit e mirë, nuk e la të shijojë këtë stinë të jetës.

I lindur më 20 janar 1956, Abdulla Agasi i përkiste fisit të njohur Agasi në Durrës, një derë me emër, me angazhime aktive dhe me njerëz që i kanë shërbyer qytetit dhe shoqërisë me dinjitet.

Ai ishte vëllai i Bardhyl Agasit, emër i njohur i jetës politike shqiptare, disa legjislatura deputet i Parlamentit dhe krijues i afirmuar. Por Abdullai nuk jetoi kurrë në hijen e askujt. Ai kishte dritën e vet, dritën e punës së ndershme dhe të karakterit të fortë.

Me profesion, Abdulla Agasi ishte mjeshtër mekanik. Një zanat që kërkon mendje të mprehtë, durim dhe dorë të sigurt. Ishte nga ata mjeshtra që nuk flisnin shumë, por linin të fliste puna. Kush e ka njohur në këtë fushë e di mirë këtë.

Abdullai ishte korrekt, i saktë, i përkushtuar deri në detajin më të vogël. Për të, puna nuk ishte thjesht mjet jetese, por nder. Dhe këtë nder e mbajti të paprekur deri në ditën e fundit.

Por mbi gjithçka, Abdullai ishte njeri familjar. Bashkëshort i përkushtuar për gruan e tij Jenin, me të cilën ndërtoi një jetë të thjeshtë, por të fortë, të mbështetur mbi respekt, durim dhe dashuri të heshtur.

Një baba krenar për dy fëmijët e tij, Arsenin dhe Netin, të cilët kanë familjet e tyre dhe mbajnë mbi supe jo vetëm dhimbjen e humbjes, por edhe trashëgiminë morale të një babai të ndershëm.

Abdullai ishte njeri i qetë, i matur, larg zhurmës dhe fjalëve të mëdha. Nuk kërkonte vëmendje, por jepte siguri. Nuk ngrinte zërin, por peshonte fjalën.

Ishte nga ata burra që e mbajnë shtëpinë me praninë e tyre, që e mbajnë familjen me shembull, jo me urdhra.

Shëndeti i tij kishte qenë i brishtë vitet e fundit.

Vuante nga tensioni i lartë dhe kishte kaluar ndërhyrje serioze, me vendosjen e dy stendave në zemër. Por asnjëherë nuk u ankua. E përballoi sëmundjen me qetësi, me atë stoicizëm burrëror që nuk do t’ua rëndojë barrën të tjerëve.

Zemra e tij, megjithatë, kishte lodhjen e viteve të punës, të përgjegjësive, të sakrificave të heshtura. Dhe një ditë, ajo zemër u ndal.

Largimi i Abdulla Agasit është një plagë e hapur për familjen e tij, për fisin Agasi, për miqtë dhe për të gjithë ata që e kanë njohur.

Durrësi humbi një nga njerëzit e vet të mirë, nga ata që nuk dalin në tituj, por që e mbajnë qytetin gjallë me ndershmërinë e tyre.

Në këtë ndarje të dhimbshme, fjalët duken të varfëra. Asgjë nuk e mbush boshllëkun e një bashkëshorti, babai, vëllai. Por ngushëllimi i vetëm është kujtimi. Kujtimi i një jete të jetuar me dinjitet, i një emri të pastër, i një burri që nuk i bëri keq askujt.

Abdulla Agasi nuk jeton më mes nesh, por jeton në zemrat e atyre që e deshën dhe e respektuan. Jeton në fëmijët e tij, në nipërit e mbesat, në historinë e fisit të tij, në kujtimet e miqve.

Dhe kjo është gjithkohshmëria e vërtetë.

U prehsh në paqe, Dulla i mirë!

Toka e Durrësit të qoftë e lehtë!

Kujtimi yt do të mbetet i gjallë, i ndershëm dhe i respektuar.