Nga BUJAR QESJA

Ka lajme që nuk janë thjeshtë njoftime. Janë goditje të drejtpërdrejta në ndjeshmërinë qytetare, në kujtesën e një komuniteti, në ndërgjegjen e një qyteti, që di të vlerësojë njerëzit e vet. Largimi nga jeta i Jorgji Rexhos, për të gjithë “Xhoxhi” , është prej atyre lajmeve që përhapen me dhimbje dhe me ndjenjë boshllëku që nuk mbushet lehtë.

Një hemorragji cerebrale e papritur dhe e rëndë, e goditi pa paralajmërim. Përpjekjet mjekësore në spitalin e neurologjisë në QSUT, mbetën të pafuqishme përballë një goditjeje të tillë fatale. Dhe kështu, Durrësi humbi nga njerëzit e tij të qetë, por të pazëvendësueshëm.

Një jetë në shërbim dhe përgjegjësi

Jorgji Rexho, ishte nga ata kuadro që nuk bëjnë zhurmë, por lënë gjurmë të thella në institucionet ku punojnë. Ekonomist me formim dhe përgjegjësi të lartë profesionale, ai i kushtoi një pjesë të rëndësishme të jetës së tij Drejtorisë së Përgjithshme të Hekurudhave.

Në një sektor jetik për ekonominë dhe funksionimin e vendit, mbajti poste kyçe si kryedispeçer, kryeinspektor dhe drejtues në sektorë të ndryshëm me rëndësi të veçantë. Ishte njeri i disiplinës, i saktësisë dhe i vendimmarrjes së matur. Ata që kanë punuar me të e dinë mirë, që fjala i kishte peshë, sepse mbështetej mbi dije, përvojë dhe ndershmëri.

Nuk ishte nga ata drejtues, që të diktohen me autoritet të ashpër. Përkundrazi, ai fitonte respekt me qetësinë, me drejtësinë dhe me mënyrën njerëzore të komunikimit. Në çdo detyrë që mori, la pas një model pune të ndershme dhe të përkushtuar.

Dhjetë vitet e fundit të jetës i kaloi në aktivitet privat, duke ruajtur po të njëjtën etikë pune dhe korrektësi, që e shoqëroi gjatë gjithë karrierës .

Rrënjët qytetare dhe familje e respektuar

Jorgji Rexho, vjen nga një familje me emër të mirë në Durrës. I ati, Kozma Rexho, ishte një figurë e njohur dhe e dashur për qytetin, një shitës shembullor në dyqanin e famshëm të kinkalerisë. Ai dyqan nuk ishte vetëm vend tregtie, por një pikë referimi qytetare, një vend takimesh, ku durrsakët thoshin shpesh: “takohemi tek dyqani i Kozmait”.

Kjo trashëgimi e qytetarisë, e ndershmërisë dhe e komunikimit njerëzor, u përcoll natyrshëm tek Xhoxhi. Ai e mbajti këtë emër familjar me krenari dhe e pasuroi me jetën dhe punën e tij.

Në jetën familjare, ishte po aq i përkushtuar. Bashkëshortja e tij, mjekja e njohur Keti Avrami, është figurë shumë e respektuar në Durrës për profesionalizmin dhe humanizmin e saj. Ajo vjen nga një familje po aq e njohur dhe e vlerësuar, ku i ati, Kosta Avrami, njihet si një kuadër i aftë dhe mbi të gjitha si një qytetar model.

Së bashku, ata ndërtuan një familje të fortë dhe të respektuar. Dy djemtë e tyre, Rafaeli dhe Flavio, janë pasqyra më e mirë e vlerave, që prindërit u kanë përcjellë. Rafaelo, arkitekt me profesion, mban një detyrë të rëndësishme si drejtor i infrastrukturës në Autoritetin Portual të Durrësit, ndërsa Flavio, i diplomuar në juridik, ndjek me sukses aktivitetin e tij privat.

Dhimbja e kësaj humbjeje është po aq e thellë edhe për vëllain e tij, Vasilin, dhe motrën, Liden, me të cilët ndante lidhje të forta familjare.

Njeriu përtej profesionit

Por përtej titujve dhe detyrave, Jorgji Rexho ishte mbi të gjitha njeri. Një njeri i urtë, i matur, me integritet të palëkundur. Ishte nga ata që nuk kërkonin vëmendje, por që tërhiqnin respekt natyrshëm.

Shoqëria e tij ishte e gjerë, sepse ai dinte të ishte i thjeshtë me të gjithë. Nuk bënte dallime, nuk ngrinte barriera. Kudo që ishte, sillte qetësi, maturi dhe një ndjenjë besimi.

Fjala “fisnikëri” i shkon natyrshëm. Sepse në çdo sjellje të tijën, në çdo marrëdhënie, reflektohej një edukatë e rrallë dhe një kulturë e thellë qytetare.

Një humbje që ndjehet në komunitet

Largimi i tij ka ngjallur reagim të ndjerë qytetar. Nuk është vetëm familja që vajton. Është një rreth i gjerë miqsh, kolegësh dhe bashkëqytetarësh që ndjejnë mungesën e tij.

Sepse njerëz si Xhoxhi, nuk janë të zakonshëm. Ata janë ura lidhëse mes brezave, mes vlerave të vjetra qytetare dhe realitetit të sotëm. Dhe kur ikin, marrin me vete një pjesë të asaj harmonie që e bën një qytet më njerëzor.

Jorgji Rexho iku në heshtje, ashtu siç jetoi pa bujë, por me dinjitet. La pas një emër të pastër, një familje të nderuar dhe një kujtim që nuk zbehet lehtë.

Në këto raste, fjalët janë gjithmonë të pamjaftueshme. Por mbetet një e vërtetë e thjeshtë, njeriu jeton sa kohë kujtohet. Dhe Xhoxhi do të kujtohet gjatë në familje, në shoqëri, në qytetin e tij.

Lamtumirë Jorgji Rexho, tashmë në paqen e përjetshme!

Bujar Qesja

Durrës: 17 prill 2026